ساسو  (sasoo)

خرامان و آرام  پا میگذارم بر خیالت همچون" ساسو"ی پیچیده در درّه

اینجا با خودم حرف میزنم

راستش امروز غروبی ‌ در سکوت وهمناک خونه اونقدر دلم گرفته بود و سرم سنگین بود که دلم میخواست داد بزنم. اما حتی نمیتونستم گریه کنم

ماه هاست که خاله هام و فامیل های زیادی کوچ کردن به نرم افزارهای داخلی ایران . و دیگه هیچ جوره بهشون دسترسی نداشتم

مگه اینکه یکیشون هوس میکرد بعد از دوماه مثلا چند دقیقه ای به اینستا سر بزنه که همون هم بعداز قطعی نت نیومدن دیگه. شاید حق دارن نمیدونم .

حتی «نون» که همیشه مخالف پیام رسان های داخلی بود و‌میگفت : به نشانه ی اعتراض به حکومت اونارو هیچوقت نصب نمیکنه

ولی وقتی این یک ماه اخیر دید که هیچ جوره نمیتونه حتی با دوستهای اینترنتی داخل ایرانش تماس داشته باشه اون هم اپ « بله » رو نصب کرد و ، از طریق دوستش در اروپا واسم پیام فرستاد که اگه میخواهی ارتباط داشته باشی در حد پیام و چندتا عکس بی کیفیت تو هم نصب کن نسخه ی تحت وب نرم افزار بله رو!

به دوستش کفتم ؛ به «نون» بگه فعلا که قصد نصبش رو ندارم ببینم بعد چی میشه..

دیگه روزها میگذره و از کسی خبری ندارم ، نشستم گلدوزی میکنم با بیحوصلگی ، هیچ شوقی در درونم برای چیزی وجود نداره ، حال کسی رو دارم که در یک زلزله ی مهیب تمام خاندان و آشناهاش رو از دست داده و حتی هیچکس نیست که آرومش کنه یا لااقل از دردش بگه،

گاهی میگم تسلیم بشم و اپ «بله » رو‌نصب کنم ولی بعدش میگم : برای چی نصبش کنم؟ اول : اصلا امن نیست

دوم : نصب کنم که با کسایی در ارتباط باشم که ماه هاست میدونستند اگه از صفحات و اپ های اینور آبی و فیلتر شده برن دیگه نمیتونن با من تماس داشته باشن

ولی رفتن و پشت سرشون هم نگاه نکردن!

چون فقط ایدئولوژیشون و موندن جیم الف واسشون مهمترین هست‌ لابد و بالطبع خواسته های خودشون مهمتره!

من هیچ جای زندگیشون نبودم و غیره

کلا میشینم از این فکرها میکنم این روزها!

دیگه خسته شدم از فکر کردن هم خسته شدم!

اینروزها حس میکنم دارم دچار چیزی شبیه آلزایمر میشم.

حالا میفهمم چرا آدمها فراموشی میگیرن.

اول جامعه و آدمها فراموشش میکنن کم کم خودش هم خودشو فراموش میکنه شاید مسخره باشه!

ولی‌‌واقعا وقتی فراموش میشی فراموش هم میکنی٫

چی دارم میگم اصلا خودم هم نمی دونم

دلم میخواد فریاد بزنم

رفتم چت هوشمند جمینای پرسیدم آیا آدمهایی به مدت طولانی تنها میشن یا فراموش میشن یا از بقیه دور میشن دیوونه میشن؟

پاسخ داد:

پاسخ کوتاه به سوال شما این است: تنهایی لزوماً باعث «دیوانگی» (به معنای فروپاشی کامل عقل) نمی‌شود، اما قطعاً می‌تواند سلامت روان را تا مرزهای خطرناکی پیش ببرد.

و وضعیت بقا در شخص فعال میشه دچار :اضطراب و افسردگی ، نشخوارفکری . تغییر در ادراک واقعیت (

اگر تنهایی مطلق و طولانی‌مدت باشد (مثل انفرادی‌های شدید)، ممکن است پدیده‌هایی رخ دهد که شاید در نگاه عامه «دیوانگی» به نظر برسد:

صحبت کردن با خود: این در واقع یک مکانیسم دفاعی سالم برای شنیدن یک صدای انسانی (حتی صدای خود) است.

• توهمات خفیف: در تنهایی‌های بسیار شدید، مغز که از محرک‌های بیرونی خالی شده، ممکن است شروع به ساختن تصویر یا صدا کند تا خلأ را پر کند.

یعنی این حس واقعاً «دردناک» است و می‌تواند منجر به:

• کرختی عاطفی (بی‌حسی نسبت به همه چیز)

• بدبینی شدید نسبت به دنیا

• گوشه‌گیری خودخواسته (برای جلوگیری از آسیب بیشتر)

و توضیحات دیگه

من نصف بیشترشون رو اینروزا تجربه میکنم

میدونم باید کاری برای خودم بکنم اما توان حتی هیچ حرکتی ندارم