یک صبح آذر برای میلاد

بعد از رفتن مامان

هر کدوم از فامیل که میره یک خالیه عمیق اون لحظه در وجودم حس میکنم .

هرچی خودمو منقبض میکنم پر نمیشم ففط اشک سرریز میشه

اشک و اشک و اشک

حالا میفهمم عمر زیاد اصلا خوب نیست

چون باید هی سالها خالیه خالی بشی

و تمومی نداره

میلاد, رفت ...

و من هزارها کیلومتر دور از فامیل در یه صبح سرد و تاریک تنهایی اشک میریزم